WET   Witamy na Wydziale Medycyny Weterynaryjnej!

20-950 LUBLIN, ul. Akademicka 13
DZIEKANAT tel. 81 528 47 22, PORTIERNIA: bud. A, tel. 81 528 46 26




Historia

« wstecz

Klinika chirurgiczna wyodrębniła się w 1945 roku z Polikliniki Weterynaryjnej zorganizowanej 1 kwietnia 1945 roku przez lek. wet. Władysława Bilińskiego i Wacława Patyrę przy współudziale lek. wet. Rudolfa Kurczaka. Kierownikiem jej został mianowany podpułkownik lek. wet. Franciszek Klepaczko, który od marca 1945 roku prowadził wykłady i ćwiczenia z zakresu weterynarii wojskowej. Po jego przejściu na emeryturę w 1961 roku kierownictwo katedry i Kliniki objął doc. dr Mieczysław Lewandowski.
 

Początkowo Katedra zajmowała część budynku przy Al. Racławickich 9. W 1958 roku Katedrę i Klinikę przeniesiono do nowych budynków przy ul. Głębokiej.
    
Zajęcia dydaktyczne prowadzone są w formie ćwiczeń klinicznych, w których materiałem są chore zwierzęta leczone ambulatoryjne i stacjonarnie. W klinice studenci odbywają staże, które stanowią praktyczne uzupełnienie ćwiczeń.
 

Ćwiczenia programowe w Katedrze i Klinice Chirurgii Zwierząt prowadzone są na III, IV, V i VI roku studiów. Tematyka ćwiczeń obejmuje anestezjologię i intensywną terapię, chirurgię operacyjną, stomatologię, okulistykę, onkologię i ortopedię. Przedmiotem wykładowym nie objętym programem ćwiczeń jest neurologia.
  
Problematyka badawcza obejmuje prace nad występowaniem, patogenezą, rozpoznawaniem i leczeniem chorób chirurgicznych zwierząt gospodarskich i towarzyszących. Analiza kilkudziesięcioletniego dorobku naukowo-badawczego pracowników Kliniki pozwala na wyodrębnienie następujących dziedzin badań: Chirurgii (operacyjnej i eksperymentalnej), ortopedii, okulistyki, anestezjologii, onkologii i innych.


Pierwsze prace badawcze z zakresu Chirurgii operacyjnej dotyczyły udoskonalenia technik operacyjnych i leczenia zachowawczego oraz wprowadzania do praktyki klinicznej nowych środków farmakologicznych. Do praktycznych osiągnięć zaliczyć należy opracowanie nowej metody zamknięcia kanału pachwinowego.  Liczącym się faktem było wprowadzenie do praktyki klinicznej nowej metody trzebienia knurów, opracowanie sposobu postępowania przy przerwaniu przegrody nosowej u buhajów za pomocą zastosowania szwu odroczonego. Do prac wnoszących duży wkład praktyczny należą badania dotyczące: profilaktycznego stosowania luźnych magnesów w zapobieganiu chorobom przedżołądków u przeżuwaczy, gojenia się ran żwacza a także powłok brzusznych po rumenotomii. 
 
W wymienionym okresie zespół Kliniki Chirurgicznej wykonał liczne prace naukowo-badawcze z zakresu chirurgii eksperymentalnej, które były realizowane samodzielnie lub we współpracy z Katedrami i Zakładami Wydziału Medycyny Weterynaryjnej, a także spoza uczelnianymi ośrodkami naukowo-badawczymi. We współpracy z Akademią Medyczną wykonano badania dotyczące: formowania się krążenia obocznego przy niedrożności żyły czczej dogłowowej u psów, motoryki przewodu pokarmowego po wagotomii u psów, wpływu i reakcji organizmu na zespolenie narządów wewnętrznych oraz możliwości stosowania klejów cyjanoakrylowych w zabiegach kosmetycznych u zwierząt, sposobów wgajania się protez naczyniowych  dwustronnie welurowych typu Dallon, wskazań do stosowania noża ultradźwiękowego w chirurgii, a także przyczyn i warunków rozwoju ARDS. Nawiązano także współpracę z AGH w Krakowie w celu opracowania i wprowadzenia do praktyki klinicznej nowych materiałów biomedycznych z włókien węglowych, ich kompozytów oraz hydroksyapatytu.
    
Duże zainteresowanie w kraju i za granicą zyskały badania kliniczne i  eksperymentalne z zakresu ortopedii. Na szczególne wyróżnienie zasługują prace Profesora Lewandowskiego dotyczące występowania i leczenia szczudłowatości u źrebiąt poprzez tenotomię głowy wsporowej. Opracowano i wdrożono do praktycznego stosowania metodę leczenia przypadków porażenia nerwu udowego w powikłaniach  mięśniochwatu porażennego koni. Duże praktyczne znaczenie  wnosiło opracowanie nowej metody leczenia otwartych ran  jam maziowych. Liczne są cytowania dotyczące badań Lipińskiej i wsp. nad rolą kompwetsów immunologicznych w przebiegu zapalenia stawu u świń immunizowanych i nieimmunizowanych włoskowcem różycy oraz wirusem choroby Aujeszky’ego.  
  
Wśród istotnych osiągnięć należy wymienić badania nad zastosowaniem niskich temperatur. Krioterapię stosowano w leczeniu raka strzałki i podeszwy u koni,  wrzodów podeszwy u bydła, trudno gojących się ran i ziarniniaków, nowotworów a także w niektórych chorobach oczu.      

 

Wykonano również badania kliniczne nad wykorzystaniem metody „Zespol” w leczeniu złamań kości długich u psów.
 
Warunkiem koniecznym do wprowadzania nowych technik był postęp w anestezjologii. Postęp ten dobitnie odzwierciedla zakres i metodyka prac badawczych w latach 50. Zajmowano się wtedy głównie wpływem pochodnych chloropromazyny na organizm różnych gatunków zwierząt. Następne prace dotyczą barbituranów oraz skojarzonego działania benzodwuazepin. Prace naukowe z dziedziny anestezjologii z racji coraz większego potencjału badawczego nabierają w latach 70. i 80 charakteru badań kompleksowych. Do osiągnięć znacznie poszerzających wiedzę o lekach anestezjologicznych należały badania dotyczące stosowania środków sterydowych i ketaminy u zwierząt domowych i wolnożyjących. Na specjalną uwagę zasługują prace dotyczące neuroleptanalgezjii, akupunktury oraz stosowania prądu elektrycznego do znieczulania owiec i psów. Dużą uwagę zwracano na opracowanie znieczuleń rdzeniowych umożliwiających wykonywanie operacji u pacjentów w złym stanie ogólnym. W ostatnim okresie zajmowano się badaniami hemodynamicznymi i gazometrycznymi w przebiegu znieczulenia propofolem.   
   
Obecnie w Katedrze i Klinice Chirurgii Zwierząt prowadzi się badania nad leczeniem powikłań pooperacyjnych kości długich przy użyciu stabilizatorów zewnętrznych u małych zwierząt, sposobami postępowania i leczenia w złamaniach kości długich u ptaków nieudomowionych, warunkami gojenia się wrzodów rogówki u małych zwierząt i diagnostyką i terapią przewlekłego powierzchownego zapalenia rogówki oraz suchego zapalenia spojówek i rogówki, mechanizmami i sposobami leczenia paradontopatii i wykorzystania różnych aparatów do ortodontycznego leczenia wad zgryzu.
   
W coraz większym stopniu wprowadza się do praktyki klinicznej oraz do badań naukowych chirurgię małoinwazyjną – endoskopową oraz artroskopową.
  
Poza licznymi osiągnięciami na polu naukowo-badawczym o rozwoju Katedry i Kliniki Chirurgicznej na przestrzeni lat świadczy stały wzrost liczby pacjentów, a także ciągłe poszerzanie zakresu usług.